Zontuintje

oit was het een bossig zitplekje. Donker, beschut onder een grote dennenboom. Dat heb ik nooit echt heel erg meegemaakt, want vlak nadat ik hier mijn intrek nam, begon de dennenboom zijn naalden te verliezen (misschien heb ik een belangrijk voorteken gemist, bedenk ik me nu). Zo erg, dat we na een paar jaar, tot ongenoegen van velen, besloten tot rigoureuze kap.

Inmiddels zijn we weer een paar lentes – en bovendien nog een paar flink gekortwiekte bomen – verder en komen de voordelen letterlijk tot bloei. Er is veel meer zon in de tuin. Maar bij lange na nog niet genoeg om echt zonnige plekken te hebben, ik ben altijd genoodzaakt te kiezen voor beplanting die schaduw of halfschaduw kan verdragen.

Dit jaar is er echter nog meer gekapt en ingekort, voor het eerst is er sprake van flink wat zonuren op kleine stukjes tuin. Daar hebben we de inrichting op aangepast. Het resultaat laat zich pas over een paar weken zien, we (mijn kleine tuinman en ik) hebben vandaag pas gezaaid.

Het is even afwachten wat de zonuren zijn als de zon hoger klimt en alle resterende bomen vol in blad staan; op de achtergrond lijkt het immers zonnig, maar hartje zomer is dat overwegend schaduwrijk. Ook weet ik niet goed of de zaden de humusrijke grond weten te waarderen, het is weliswaar voedzame, veerkrachtige en luchtige grond, maar het bevat amper zandkorrels; ik heb te weinig verstand van tuinieren om te weten wat hiervan de voor- en nadelen voor bepaalde soorten flora zijn.

Op het moment is het nog niet zoveel: een paadje van puinresten rondom een gekapte boom; wat oude, maar nog ruim houdbare zaden van de OP=OP Voordeelmarkt; eenvoudiger kan het niet.

Het is nu vooral een kwestie van veel geduld hebben, maar als het allemaal aanslaat dan verwacht ik er veel van. Op de boomstam komt nog een bijenflat, dus met een beetje geluk hebben we straks een kleurige, geurige, zoemende zomer.

About these ads